محله قدیمی...خاطرات ابدی (قسمت چهارم)

دور تا دور ماشین رو با یه جسم تیز مثل میخ یا شاید هم پیچ گوشتی یه خط عمیق انداخته بودن..کاملا هم عمدی بود...با حال خراب از دیدن اون موش نفرت انگیز و جمع و جور کردن بعدش به اندازه کافی خسته و عصبی شده بودم دیگه فقط حال خراب منو با دیدن اون خط و خطوط روی ماشینی که تازه دو ماه بود از کمپانی تحویل گرفته بودم تصور کنین که به چه وضع و حالتی بود!!!فهمیدم که قضیه از بحث دیشبم با روسها آب میخوره و از قرار معلوم این رشته سر دراز داره....خیلی از دست خودم عصبانی بودم که چرا به نصیحت اسوتلانا گوش ندادم و بخاطر طرز فکرم و اینکه اینجا رو با ایران اشتباه گرفتم چنین دردسری برای خودم و خوانواده م درست شده!!حدود 12 ظهر از مدرسه بچه ها تماس گرفتن که اطلاع بدن پسر کوچیکه م  رو هول دادن خورده زمین  و گوشه لبش کمی زخمیه...ازشون خواستم گوشی رو بهش بدن تا باهاش حرف بزنم...با بغض گفت مامان بخدا من کاریش نداشتم ...دمیتری بهم حرف بد زد من فقط بهش گفتم بی ادب اون مثل وحشیا هولم داد خوردم زمین...بهش گفتم نگران نباشه و صبر کنه برم مدرسه دنبالش...دیگه اونروز نشد سرکار بمونم...رفتم مدرسه و خواستم که با مدیرشون صحبت کنم...مرد متین و خیلی فهمیده ای بود..با دقت به حرفهام گوش کرد و مدام یادداشت بر میداشت...در آخر بهم گفت من نمی تونم همه مسائل رو برای شما باز کنم ولی فقط بطور سربسته بهتون میگم که این دوتا بچه از دردسر سازترین بچه های اینجا هستن و انقدر از رفتارهاشون شکایت شده که ما از طرف مدرسه معرفیشون کردیم به روانشناس و الان تحت نظر هستن..پدرشون خیلی پیگیر نیست و اصلا از ما طلبکار هم شده که چرا اینکار رو کردیم و تمام خرابکاریهای اونا رو از هوش و استعداد زیادشون میدونه و معتقده که این دو تا نابغه های آینده دنیا هستن!!! ما در حوزه اختیاراتی که داریم اقدام کردیم ولی بیشتر از اون دیگه مجاز نیستیم...من با پدرش حتما صحبت میکنم و به روانشناس مربوطه هم نامه میدم که در جریان رفتار بیمارش باشه...درباره پیدا شدن اون موش و خسارتی که به ماشینتون زدن باید با رئیس مجتمع تون صحبت کنین...ازش تشکر کردم و با اعصابی خورد و خسته بهمراه پسرم برگشتیم خونه...ماشین رو پارک کردم و تا برسیم جلوی در دوباره با یه صحنه اعصاب خورد کن دیگه روبرو شدیم...یه کیسه زباله پر از آشغال متعفن رو پاره کرده بودن و محتویاتش رو پخش کرده بودن درست جلوی در ورودی ما!!!از شدت عصبانیت شده بودم رنگ گوجه...سریع برگشتم و رفتم سمت آفیس مجتمع ...رئیس داشت با تلفن حرف میزد ولی نمیدونم چه رگه هایی از جنون توی این چشمهای من دید که از مخاطبش سریع خداحافظی کرد و تا بهم گفت چی شده با صدای بلندبخاطر فشاری که تحمل کرده بودم زدم زیر گریه و مسلسل وار همه چی رو براش توضیح دادم...یادمه ازم خواست روی یکی از صندلیهای آفیس بشینم و برام از یخچالشون یه لیوان آب معدنی آورد و با آرامش به حرفهام گوش داد.بهم گفت خیلی دلش میخواد بهم کمک کنه ولی بعنوان یه رئیس مجتمع کارش سخته و به این راحتیا نمیتونه سرخود اقدام کنه...چون ممکنه روسها ازش شکایت کنن ..این مسئله اثباتش سخته چون من با چشم خودم ندیدم که کی اون خرابکاریها رو کرده..اگر فیلم با عکسی داشتم کار خیلی راحت میشد..بعد همراهم اومد تا خرابکاریها رو از نزدیک ببینه..گفت ایکاش از اون اول ازشون عکس گرفته بودم..بین آشغالها چشمش به یه تکه کاغذ افتاد سریع از جیبش دستکش یه بار مصرف درآوردو کاغذ رو برداشت...تای کاغذ رو باز کرد دید به خط روسی یه چیزی روش نوشته شده و قسمت های دیگه کاغذ بطور پراکنده اسم آلکسی و دمیتری با خط کج و کوله بچگانه نوشته شده بود...احمقها خودشون رو خیلی راحت لو داده بودن!!!رئیس مجتمع که اسمش پیتر بود و با همسرش لورا دو تایی مسئول آفیس بودن یه سری تکون داد و گفت یاسی حق با توست...خرابکاری از جانب اینهاست...من براشون نامه اخطار میفرستم...قبلا هم بخاطر بی نظمی و آزار همسایه ها اخطار گرفتن...چوب خطشون داره پر میشه...از نظر قانونی دستم داره پر از مدارکی میشه که بواسطه اونا میتونم براشون حکم تخلیه بگیرم...تازه اونجا حس آرامش عمیقی بهم دست داد..برگشتم خونه و به بچه ها گفتم لام تا کام از اتفاقاتی که افتاده به پدرشون چیزی نگن چون شر درست خواهد شد...اونوقتها همسرم دو تا شغل داشت و همیشه خیلی خسته بود...با شنیدن اذیت و آزار روسها مطمئن بودم که کنترلش رو از دست میداد ...ما تازه مهاجر بودیم و هنوز تا گرفتن سیتیزن شیپ راه درازی در پیش بود..اصلا نمیخواستم بخاطر حماقت و نفهمی اونا سر و کارمون با پلیس بیوفته...یک ساعت بعد توی آشپزخونه مشغول بودم که از پنجره دیدم پیتر با یک نامه در دست داره بسمت خونه روسها میره...زنگ در رو زد و نامه رو تحویل داد و برگشت بسمت دفتر مجتمع...10 دقیقه بعد یوری با یه حالت عصبی با همون نامه که دستش گرفته بود با عجله بسمت آفیس رفت...فهمیدم محتویات نامه بدجوری آتیشش زده...تقریبا یکساعت بعد اسوتلانا زنگ زد...راستش حوصله ملامت شنیدن نداشتم...همون اول روراست بهش گفتم اسوت جان حق با تو بود...من نباید به اینا توجه میکردم...ترو خدا تو دیگه دعوام نکن...به اندازه کافی این روسها ازم قدردانی کردن!!! یه خنده شیطنت آمیزی کرد و گفت اونموقع که یوری با عصبانیت و توپ پر رفته سراغ پیتر او هم همونجا توی آفیس بوده و ازنزدیک حرفهاشون رو شنیده...میگفت یوری شروع کرده درباره من و بچه هام حرف زدن و گفته اصلا من باید بیام ازینا شکایت کنم!!!این خانم یاسی اومده دم در خونه  هر چی دلش خواسته به ما توهین کرده!!!بچه هاشون بچه های ما رو کتک میزنن!!!همین امروز رفتم مدرسه چون پسر من از اینا کتک خورده بوده!!!رفتم پیش مدیرشون اونم گفته بچه های اینا مایه عذابن!!!به روانشناس معرفیشون کردیم از بسکه برامون ماجرا درست میکنن...کل مدرسه از دستشون شاکین!!نامه اخطار رو چرا به من میدی؟؟!! ببر بده به اینا!!پیتر خیلی خشک و جدی بهش گفته: ببین من مدرک دارم که خرابکاریها از طرف شماست... آشغالها رو ریختین جلوی دراونا و من خودم کاغذ حاوی نوشته پسرهات رو توی آشغالها پیدا کردم...تا یوری اینو شنیده خودش رو زده به حالت غش و ضعف و تا تونسته کولی بازی درآورده...جوریکه پیتر با یه نیشخند گفته میخوای زنگ بزنم آمبولانس بیاد ببرتت برای معاینه؟! بعد یوری  زود خودش رو جمع و جور کرده و گفته نه ...آخه بچه ها چی میشن اگه منو بستری کنن؟؟خلاصه که قول داده مواظب رفتار و اعمالشون باشه چون دیگه فاصله ای تا حکم تخلیه براشون نمونده...اسوتلانا میگفت صبر کرده تا یوری رفته پی کارش و بعد تمام داستان رو دوباره از اول برای پیترو لورا تعریف کرده و اونها هم گفتن چند ساله که از دست یوری و بچه هاش مدام به عذابن چون ازشون زیاد شکایت میشده ولی دیگه اذیتهاشون داره از شور به در میشه و بعنوان رئیس مجتمع سر و کله زدن با این خانواده یه معضلی شده براشون...یه چند وقتی آروم گرفتن...اصلا بطرف خونه و جای پارک ما نمیومدن...تا ما رو میدیدن مسیرشون رو عوض میکردن و کلا نحوه رفتارشون خیلی تغییر کرده بود...خوشحال بودم و علی رغم حرص و جوشهای اخیر فکر میکردم دیگه قضیه حله ولی غافل ازینکه اینا همه ش آرامش قبل از طوفانه...